Projektowane zmiany idą w dobrym kierunku. Niestety, ministerstwo unika rozwiązania fundamentalnych wątpliwości.  Nadal nie wiadomo, czy prawo zamiany leku jest ograniczone do zamiany droższego leku refundowanego na tańszy, czy też farmaceuta może zamienić każdy lek – np. przepisany przez lekarza nierefundowany preparat witaminowy na inny. Nie przestało być jasne, gdzie się „kończy i zaczyna” recepta na lek refundowany – tzn. co powinien zrobić farmaceuta w przypadku otrzymania recepty bez adnotacji „100 proc.” oraz bez elementów obowiązkowych dla recepty, ale możliwych do uzupełnienia w aptece. Wydawać lek na zasadach refundacyjnych, czy nie? Konsekwencją może być przecież konieczność zwrotu refundacji. Analogiczny problem wyniknie przy recepcie określającej nazwę substancji czynnej, która tylko w pewnym zakresie wskazań lub produktów jest refundowana. W projekcie rozporządzenia zapomniano określić sposób postępowania farmaceuty w razie niewskazania przez lekarza ilości leku nierefundowanego (projekt przewiduje regułę uzupełnienia braku tylko w zakresie leków refundowanych).

Ustawa o refundacji wymaga wielu systemowych zmian. Najważniejsze i najpilniejsze dotyczą obrotu szpitalnego produktami refundowanymi. Obecnie na rynku panuje duże zamieszanie, bo nie ma jasnej informacji na temat tego, jakie ceny produktów stosować w obrocie szpitalnym – maksymalne czy sztywne. Z deklaracji politycznych i materiałów legislacyjnych wynika, że powinny to być ceny maksymalne, ale niestety językowa wykładnia ustawy prowadzi do odmiennych wniosków.